27.1.13

Dúas caras

Este é o acceso ao miradoiro da Garita, un penedo desde que o que se albisca un panorama impresionante. Eu nunca subín por eses chanzos porque son prudente e realista, non porque me asuste o ascenso, senón a baixada. O camiño que leva ata alí, cruzado por corredoiras, atravesa o monte cheo de piñeiros e eucaliptos, carballos, loureiros, castiñeiros e corticeiras en diferente proporción. As leiras que o conforman pertencen a distintos donos que limpan ou non de cando en vez a broza que se vai acumulando ao longo do ano. Non debería chocar ver unha acabada de rozar a carón doutra cuberta de fentos murchos e outras malezas. Algúns puxeron letreiros prohibindo botar lixo, pero xa se sabe que a prohibición dun particular non serve para nada -a pesar de que estea no seu perfecto dereito- cando non hai cancelas nin vixilantes. Somos bastantes os que levamos a pasear os cans e vemos as porcalladas que certa xente deixa en calquera recanto; ás típicas bolsas azuis e latas de refrescos, cómpre engadir botellas de plástico, colchóns, sofás, cascallos de obras, sanitarios rotos... E non faltan anacos de papel de prata, xiringas, condóns, merda humana co seu correspondente papel hixiénico, medicamentos caducados...
Cómpre andar con coidado e con mil ollos; non me gustou nada que Dona saíse dun pequeno clareiro sacudindo a pata e dela se desprendese unha xiringa sen protección, nin que Melas, de cativa, tragase un condón usado, nin que de cando en vez se afasten de nós para comer ás agachadas a devandita merda humana malia saber que non deben facelo. Son animais e non teñen moito sentidiño cando toca manter a boca pechada. Para iso estamos nós, os humanos, para intentar protexelas do que poidamos. E o monte, quen protexe o monte?

6 comentarios :

mariajesusparadela dixo...

Podes probar a baixar sentada, de frente.
Éche santo remedio.
Proba e verás.
Eu ando cunha bolsa, recollendo de todo polos camiños e o monte.

Chousa da Alcandra dixo...

Animais sen sentidiño tamén son os que deixan estrado o seu lixo.
E si, eu tamén che recomendo que probes do xeito que di María Jesús. Esas vistas non deberían perderse (unicamente) por ter medo a baixar. Qué carallo, se hai que quedar aló na cima...quédase!

Aldabra dixo...

a verdade é que da arrepíos ver todo o que fan algúns... somos uns merdentos

atrás do meu edificio hai un pequeno campiño cunhas árbores, a mín gústame que Ron corra por alí un pouquiño porque é o que mais cerca me queda pero non pode ser do enmerdado que está... non é a primeira vez que se enche de merda.

¿por que somos así?, é que non o entendo, de verdade cho digo...

e do monte, que decir... da moita mágoa, muller... hoxe que existen os Puntos Limpios, que existe o reciclaxe...

biquiños,

paideleo dixo...

O día que se inventou o plástico demos un paso atrás na ecoloxía.

zeltia dixo...

o monte da miña aldea ten moitas carreteriñas. en cada curva, unha escombreira.
frigoríficos, colchóns, tambores de lavadoras, rodas...
unha mágoa.

zeltia dixo...

supoño que é aquilo de que o que é de todos non é de ninguén. O revés de cómo é de verdade.