Prexuízos

Hai moitos anos que lin este delicioso libro de Jesús Tusón, reputado lingüista catalán; tanto me gustara o seu ton irónico, as súas verdades coma puños, a súa exposición fluída e clara, que me parecera unha mágoa que non fose lectura obrigada para todo o alumnado (e profesorado tamén) do instituto onde traballaba.
Por desgraza, case todo o que di segue vixente, porque os prexuízos son aprendidos, nunca innatos, e cómpre recoñecer que se hai algo difícil de erradicar son eles, os prexuízos, herdados da sociedade ou dos nosos pais (sociedade, á fin e ao cabo). Para non seguir repetíndoos coma loros deberiamos aprender a pensar por nós mesmos, informarnos a conciencia antes e reflexionar sobre os datos que se nos achegan. Pero, claro, iso leva tempo e traballo e acotío resulta moito máis cómodo seguir pensando coma adoito e non facer un pequeno esforzo por abrir a mente. Unha mágoa!

Preguntas

- Por que, se unha persoa non coñece unha palabra galega, afirma sen pudor que é inventada porque non se emprega na súa zona?
- Por que non acode ao dicionario a comprobalo?
- Por que se coida o máis normal do mundo consultar o dicionario cando non se coñece unha palabra en español e non se fai o mesmo se a palabra é galega?
- Por que moitas persoas refugan a normativa do galego sen coñecela en realidade, pero non lle poñen tachas á do español aínda que non saiban dela máis que de oídas?
- Por que resulta tan cansino escoitar argumentos semellantes contra o galego durante máis de trinta anos?
- Por que hai tan pouco interese, por parte de moitos galegofalantes, en alfabetizarse en galego?
- Por que continúan vivos prexuízos e tópicos sobre a lingua que deberían estar máis que superados?
- Por que estou tan farta de todo isto?
- Por que, por que, por que...?

Palabras que non existen

A primeira e única vez que a vin escrita foi nun exame que corrixía, hai xa moitos anos (aínda non existía a ESO), e pareceume tan gráfica e precisa que lamentei tela que riscar, aínda que non resistín a tentación de gabar o autor escribíndolle unha nota no propio exame na que o felicitaba pola súa creatividade lingüística. Porque MUTUARSE ten que ser unha auténtica pasada e nós, desde que a descubrimos, non facemos máis que empregala. As nosas cadela mutúanse cando xogan e se lamben ou cando se osman unha á outra; nós mutuámonos cando charlamos despois do xantar ou nos aloumiñamos; a xente, en xeral, mutúase cando realiza actividades gozosas en común.

E todo xurdiu ao explicar as construcións e os verbos recíprocos. E logo din que a gramática é aburrida.