|
31.8.04
|
|
|
|
Entrevistas I Case todas as veces que me entrevistaron (poucas) o medio empregado foi o teléfono. Á parte de que me paraliza bastante que me fagan preguntas directas sobre qué estou escribindo ou qué sinto sobre este ou aquel asunto, adoito manifestarme con tal laconismo que o entrevistador permanece calado cando eu xa rematei, á espera, se cadra, de 'algo' máis substancioso. É o que ten ese medio, que a unha sempre se lle ocorre a substancia cando xa colgou o aparello. |
|
¡Que día! Esgotador sen saber moi ben por qué. Fisio suave, compras lixeiras, albanel picando e botando masa... Nada que non se produza en calquera vida normal. Pero é o que teñen as enfermidades crónicas: impredicibles coma as moscas. Por certo, xa conseguín o pleno: teño os dezaoito puntos de dor que caracterizan unha fibromialxia de libro. Eu cando fago algo, fágoo a conciencia. |
|
|
|
|
Decisións erróneas... Ou non Parte das decisións que tomo responden ao que a min me tería servido de axuda -ou non- nun momento pasado. Se alguén me dixese hai trinta anos que aquel era o meu xeito de funcionar, que me informase e lese todo o posible sobre o tema, tería aforrado moito sufrimento inútil -ou non-, porque cando menos sabería a qué me enfrontaba. Como ninguén mo dixo, fixen o camiño a pelo. Tería agradecido moito que alguén me avisase -ou non-, para aprender a valorar antes con xusteza os cativos momentos de pracer, eses que lembramos cando somos vellos -ou non. Non teño características marianas -ou si. |
|
|
Noxos e mágoas Por non poder varrer tanto lixo. (Non concretemos). Por ver a B desacougado. (Certos lixos...; era de esperar). Pola ineptitude disimulada de eu non o fixen. (A culpa, ¿sabedes?, sempre é doutro). Polos temas tabús que nos envolven. (Da morte, por exemplo, ninguén fala). Pola incerteza, á fin; sempre a incerteza. (Mañá será outro día. E seguiremos respirando). |
|
|
|
|
Outono Está entrando, aínda que o calendario non o diga. Ou quizás sexa que, como é a estación que prefiro, a ansia converte este estraño agosto en desexo cumprido. Desde que teño memoria, a segunda quincena deste mes non era verán de verdade, exclusiva de xullo sobre todo en Galicia. Tamén me sucede coa primavera; o calendario pode dicir misa, pero teño un baremo interior que nunca mente e sei que a partir de febreiro o inverno é un vello decrépito. Comecei co Ulises de Joyce; máis ben comecei coa introdución de Valverde. Alármame a antipatía que me inspira Joyce; espero que non me inflúa moito á hora de valorar a súa obra con xustiza. Penso o de sempre: situarse na época, non pretender que as estéticas son intercambiables, impedir que a persoa substitúa ao autor, abstraerse da biografía e centrarse na obra... Ando alerta des que un antigo compañeiro de Arte, ao comentar eu que a escultura románica non me gustaba, me soltou anoxado: Porque a estás ollando con ollos presentes. Pois vale, tentarei ollala con ollos temporalmente ubicuos. |
|
|
Ter razón Resúltame indiferente. Dáme igual que me dean a razón ou que ma quiten. Non é importante. O único importante é que a miña senrazón me valla para ir tirando. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
O corpo humano Que se a obra mestra de Deus, que se un mecanismo marabilloso, que se a obra suprema da Natureza, que se incita ao pecado da carne, que se os cativos se escandalizan por ver un espido... ¿En que quedamos? A obra mestra de Deus, ese mecanismo marabilloso, esa obra suprema da Natureza non pode incitar a nada que non sexa admirarse, nin provocar escándalo nun crío a súa contemplación sen trabas. ¿Até cando, meus, tanta estupidez? Ver Akin |
|
|
|
Risadas misteriosas Por imperativo das circunstancias, a semana pasada cambiei de fisioterapeuta; agora aténdeme un mozo bastante afable que, de cando en vez, solta unhas risadas desconcertantes cuxa causa aínda non controlo. Dubido moito que se debesen ao que lle estaba contando, máis ca nada porque correría o risco de quedar sen clientela. En casos coma este si sei poñer cara de póquer, máis ben de aquí non pasa nada, ata que o coñeza un pouco máis. Polo momento, o que en realidade importa é que sabe o que fai, traballa ben e non me tratou coma a un polbo ao que cómpre mazar para que coza como debe. Mañá terei a segunda sesión. A ver se saco algo en claro desas gargalladas fóra de lugar. |
|
|
|
Felicidade A felicidade non é un estado, senón unha sensación e, coma todas as sensacións, efémera, transitoria; pretender prolongar a súa duración natural é tan antinatural como negar a vida e a morte. Cada vez que se experimenta, renácese; pero nunca se morre por non percibila. Só se permanece á espera dunha mellor ocasión. |
|
|
|
|
|
|
Xenio e figura... Intento, con algúns atrancos, sosegar este meu ánimo saltareiro que tanta latiña dá. O ideal sería reaccionar ante as circunstancias, non digo con estoicismo, que tamén, pero cando menos con serenidade; amólame este temperamento visceral que me fai sentir os desgustos nas mesmas tripas, coa conseguinte molestia que é doado supoñer. ¡En fin!, que pouco e pouco vou poñendo orde nesta cabeciña tola respirando fondo e afastando da mente os problemas. Onte soubemos que o sobriño preadolescente desespera á nai e cabreeime, quizais máis con ela ca con el, porque cando se levan vendo as cousas ano tras ano non estraña o resultado. Claro que... ¿quen llo explica á nai? A min que non me miren. |
|
