|
30.6.04
|
Hai días Cola no banco para as declaracións. Cola no quiosco para comprar a prensa. Cola na panadería, na pescadería, na caixa do súper... Colas, colas, colas... E que ninguén intente meterse polo medio en plan só vou facer unha preguntiña, porque son capaz de arrearlle un bolsazo. ¡Ata aí podiamos chegar! |
|
|
|
|
|
Dependencias A estas alturas non é ningún segredo que quen fochica en Gradicela e lle fai os cambios é o señor Cesare roubándolle tempo ao seu absorbente traballo. Como agora anda polas illas curándose do estrés e da hospitalidade á que tan afeccionado nos resultou, aquí estou eu mordendo unllas e calmando a espera ata que me poida visitar. No último fochique seica tivo un pequeno accidente, amais de esquecer un par de detalles. Nada grave, pero desconcertante. Pedireille de novo que me aprenda a meter fotos (devezo por decorar esta casa con eses engadidos tan vistosos), aínda que as veces que llo suxerín comentou -con todo o respecto do mundo, pero soltouno sen mudar a cor- que era moi complicado para min. Xa se sabe: Cría corvos... |
|
|
Perdas non virtuais Evasivas, La broma finita, Antes muerta que sencilla, Eva braun e Stee. Pecharon. Unha retornou baixo outro nome; confío en que outras se animen a imitala ou que o seu peche só sexa transitorio. |
|
|
Todos os fisios son iguais Teñen un aire de familia inconfundible: sorrintes, amables, ás veces cariñosos..., pero deixan o corpo mazado entre aloumiños e profusión de xa está, xa pasou coma se o que se debate entre os seus férreos dedos non fose máis ca un anaco de carne. Por se isto non abondase, onte a futura mamá de Marta -despois de rifarme por dicir apenas un par de palabras malsoantes diante da nonnata- soltoume ao remate da sesión: filla, é que estás moi fraca, non tes músculos nin nada. Reboteime, claro que me rebotei, porque é mentira, mentira podre; quizais careza de musculazos e de graxaza, pero teño musculiños e celulite, ¡que carafio!; para colmo, burlouse do meu bastón, que se é de vella, que se non che pega nada, que se non podes acostumarte a el... Farta estou de dicirlle que só o saco en casos de extrema necesidade. E porque non tiña forzas que, se non... saímos nos Sucesos do Faro. Se xa o di o refrán: En gando fraco, todo carrachas. |
|
|
|
|
Evolución Hai vinte anos o que máis valoraba nunha persoa era a intelixencia. Hoxe o que máis valoro é a humanidade. Atopar as dúas no mesmo individuo continúa a ser unha excepción. |
|
|
Demasiado azucre acaba estoxando O bo de estar xubilada é que non teño que agachar o estado merengue; é incómodo na profesión. Sen previo aviso, contemplar o típico torpe afanado cos deberes conmovíame de tal xeito que me saltaban as bágoas; o esforzo por relaxar a boca, de socato contraída, provocábame unha taquicardia que me atragoaba o corazón na gorxa. De pouco servía a razón nin os é a vida repetidos por dentro. Tiña diante un ser humano con carencias formativas a quen quería axudar como fose a non sufrir, a que aprendese a sacar partido do bo que encerraba, a que non permitise que os compañeiros o acomplexasen. Batalla perdida. E doíame. Non dou sacado da cabeza a un ao que só lle dei clase tres meses, o ano que rompín o nocello. Matábase en facer bonita unha táboa de verbos, aínda que o contido estivese mal do principio ao final. Casualidades da vida, unha das enfermeiras que me atendeu na operación era tía súa. Quedei estantía cando me dixo que o raparigo non se entendía ben con ninguén, agás comigo. Caeume a alma aos pés. Ás veces coido que non son normal ou -como lle soltaba a B un dos seus diversificados- que non estou completa. |
|
Incertezas B continúa desaparecido nas listas para o próximo curso e está algo mosqueado. Veremos se a reclamación soluciona algo, pero non deixa de ser inquietante a situación. Desde a maldita adscrición -que todos fixemos coma años, menos el-, andamos así, de incerteza en incerteza. E, francamente, aos nosos anos non estamos para tanto trote. Non sei se non acabaremos emigrando ás illas, onde hai prazas abondas para el. A min ábrenseme as carnes só de pensalo. Non sei se aturaría a morriña. |
|
|
|
Formigas Despois de ler Matar á raíña do señor Vendell apareceron a milleiros arredor da casa. No outono pasado mantivémolas nos límites da porta a base de vinagre e bólas de pementa que colocabamos en precario equilibrio entre os marcos das fiestras, nas fendas e no mesmo limiar. Durante o inverno desapareceron. Coidamos que o corazón do formigueiro se atopa debaixo da casa; en canto notan que un camiño se lles pecha, dan axiña cunha alternativa. Son teimudas, constantes e inasequibles ao vinagre. Hai dous días unha avanzada de doce achou o armariño do mel e as galletas; non fixemos prisioneiras, matámolas todas. B aceptou, por fin, pasar a accións máis contundentes e mercar armas axeitadas; concordou comigo en que o dereito á vida, neste caso, ten un límite. |
|
Quedadas Na casa de Akin, en concreto, no cuarto que ten habilitado para Harry Potter, andan a argallar unha quedada potteriana; póñenseme os dentes longos, pero o sentidiño imponse: non podo ir. Como non podo ir á casa das Crechas nin puiden facelo á Solaina do Piloño. Cánsome demasiado e ese cansazo logo pasa factura -con intereses, o moi usureiro-. Conformareime con fotiñas, crónicas detalladas e a diversión allea. Seguro que río coma unha tola. |
|
|
A praia Untada de proteción 15 dos pés á cabeza, vou a unha das praias máis pijas da zona, a que me queda máis preto da casa; antano chamábase Area Loura; hogano, Praia América. Polo de agora a invasión non é excesiva, sobre todo a horas tan temperás; crúzome con persoas de todo tipo, idade e condición, a maioría habitantes da zona. Camiñamos todos pola beira a paso máis ou menos marcial, uns cara alá, outros cara acá; supoño que mirados desde o ceo pareceremos formigas carrexando mantenza invisible para unha inexistente raíña. Atopo a miña fisio lucindo barriga, feliz coa súa Marta dentro; cóntame que á futura cativa lle gusta que ela pasee, adormece co meneo e rara vez dá patadas; esas resérvaas para os momentos en que a nai repousa. He; aínda non naceu e xa está impoñendo a súa tiranía. Polo que se ve, encántalle a marcha. Gordos, fracos, musculados, fofos, tersos..., escasísimos top models. Agradezo observar tal variedade de corpos e formas; por fortuna, a uniformidade non acadou as cotas que os creadores de imaxe pretenden. Será que a Natureza -tan sabia ela- non entende de modas. |
|
Cómic completo Por fin Bukowski me enviou o cómic completo, aínda a lapis; dedícallo a Morrison, o amor imposible e perdido. Creo que sobrevivirá sen maiores danos cós inevitables nestes casos. Seguirá creando cómics coma un desesperado e nós seguiremos abraiándonos da súa febre vertida a mancheas nun simple papel. O meu desexo para el é que se dea soportado durante moito tempo máis. |
|
|
|
|
Papá Cumpriu oitenta e catro anos. O verán pasado os efectos secundarios dun medicamento case acaban con el; no Nadal aínda non se recuperara e outro medicamento volveuno poñer ao bordo do abismo. Hoxe falamos por teléfono sen interrupcións; estaba só e cabreado porque quedaran de ilo buscar a unha hora para votar e non daban aparecido. Rosmou, queixouse, comentoume que xa empezaba a facer de novo a súa ximnasia matinal para manter a elasticidade, laiouse por enésima vez da súa mala memoria, riu...; fomos cómplices durante vinte minutos. A nosa relación sempre estivo salpicada de interferencias e dificultades; comezou a fluír hai unha década, a raíz dunha desas tempadas en que lle daba voltas a todo; decateime de cousas que non quería ou non podía ver; achegueime a el tras comprobar que temos as mesmas mans, semellante elasticidade e idéntica mala memoria; somos rabudos, vehementes, acalorados; compartimos inseguridades e incertezas; cada vez discutimos menos. Os dous sabemos que non somos perfectos. Houbo unha época en que me horrorizaba a idea de que morrese antes de eu poder dicirlle quérote, papá. Cando marche para sempre chorareino sen ese peso enriba dos ombreiros. O tempo amosouse xeneroso comigo. Recoñézome nel; son filla súa. |
|
|
Intimidades II Ollar un proceso con distancia temporal resulta un dos fenómenos máis curiosos que existen. Comprobas cómo o pensamento foi cambiando a forza de entusiasmos, logros, decepcións e algo máis que non se deixa definir. Sabes que non houbo traizón a ningunha idea, se acaso só desencanto, cansazo ou fastío por escoitar decote os mesmos argumentos que, de tan manidos e sobados, perderon a capacidade de ilusionar. Se cadra o problema está en min, que me aburren as tópicas e típicas arengas pseudooquesexa; nunca me vin no papel de salvadora de almas. Coa cuestión da lingua ocorre que calquera se sente con autoridade para opinar, etiquetar e criticar sen reparo, aínda que descoñeza o miolo do asunto. Os que teñen a 'sorte' de pertencer a unha comunidade monolingüe carecen de autoridade moral para rexeitar o plurilingüismo, sinxelamente porque non o entenden. Ancorados na súa visión son incapaces de aprehender un dereito tan elemental como o da diferencia. A bastantes cabréaos que te sintas galego, vasco ou catalán antes ca español, como se non foses español precisamente porque primeiro es galego, vasco ou catalán. A historia non mente, mal que lles pese, e nos sentimentos non manda ninguén. |
|
Pedanteces e pedanterías Deixando á parte as linguaxes técnicas e especializadas, os falares escuros prodúcenme arrepíos; nótaseme no xesto, que se me pon acedo sen me decatar, como cando mordes sen querer o fel dun peixe. As linguaxes especializadas necesitan intérprete; aínda lembro un artigo sobre ADN que lin nunha enciclopedia e a sensación de idiotez que me deixou; claro que acabei comprendendo o contido tras pedirlle a unha amiga bióloga que mo explicase con palabras normais. Tamén lembro os conmovedores esforzos dun físico por explicarme a teoría da relatividade, os do otorrino cando me falaba da reserva coclear ou os do psiquiatra contestando preguntas sobre receptores e transmisores de serotonina, dopamina e demais substancias que discorren de neurona en neurona. Por iso, cando teño diante un pedante que me solta catro frases reviradas, encántame desconcertalo cunha resposta que inclúe tradución simultánea ou, se non o entendo, pedirlle que se aclare, que son moi túzara e que, por favor, demostre a súa sabedoría con palabras asequibles. É que, cando hai verdadeiro desexo de comunicar, sempre se atopa o xeito (se se sabe). |
|
|
|
Bukowski Recibo dous correos case seguidos de Bukowski que conteñen un cómic a medio elaborar; aínda está a lapis e seguro que cambiará detalles, pero ten moi boa pinta. Coñecín a Bukowski hai anos, cando era un adolescente que aspiraba a realizar o soño da súa vida: ser artista de banda deseñada -seica lle chaman así-; seguín con interese a súa evolución, as influencias que recibía e asimilaba até atopar un estilo persoal. Vivín as súas crises, arroutadas, conflictos e malestares sen poder evitar que os meus afectos se implicasen irremediablemente, quizais porque á súa idade faltoume o apoio dun adulto. Cada vez que gañaba un concurso (e gañou bastantes) aledábame; vin medrar as súas ás ao ritmo das alancadas coas que pisaba o mundo. Charlamos tantas veces nun bar próximo á miña casa que xa non lembro as cervexas bebidas e os cigarros fumados a medida que a voz lle subía e baixaba acorde co seu ánimo mutante. Hoxe é un amigo. Encántame que me diga linda e bonita para saudarme, malia que non sexa certo. Xa non lle dou consellos nin lle rifo nin intento orientalo. Só falamos. Os dous sobrevivimos. Non podo evitar querelo. |
|
|
|
|
|
|
|
Calor Un día máis de calor abafante que pon a proba a resistencia dos máis febles. Eliminar tanto líquido empúrrame ao delirio e véxome convertida nun pekeno charco que B recolle coa fregona sen decatarse de que son eu. Sen dificultade vexo tamén cómo se me derreten as neuronas, anoxadas de permanecer encerradas nunha caixa sen fiestras, ávidas dun frescor que nin o piñeiral máis mesto dá conservado máis alá de dúas horas. Onte, tras unha estraña cea cun máis estraño colega de B, viñemos camiñando desde a Vila Real ata a casa agradecendo a ocasión de respirar e renegando (eu) do sono e de todos os taxistas da zona que, madía leva, desapareceran de escena sen deixaren rastro. Hoxe púxenme a pensar no famoso colega, do que en realidade non sei qué pensar. Unha, modesta de seu aínda que non queira, sente certo estupor ao escoitar frases como realicei unha exposición brillantísima, fíxeno de xeito excelente ou a miña ****** é marabillosa. Decontado, cun aceno de inxenuidade que desarma a calquera, expón a súa perplexidade ante a tépeda reacción duns oíntes incapaces de aprezalo. Admíranme as persoas que se cubrirían a face de bicos se puidesen; sen dúbida son as máis felices do Universo. |
|
|
Relacións humanas É o típico asunto do que cadaquén fala segundo lle vai, no que o consenso semella tan imposible coma na política e para o que non existen receitas máxicas. Unha proba máis do variados que somos. B e mais eu tivemos -pasado e ben pasado- moito trato cunha parella que se declaraba comunista; el, ata a medula e así se manifestaba de palabra sempre que atopaba ocasión. A min molestábanme a súa intransixencia, o seu convencemento de que posuía a razón (pensaba moito as cousas, ergo non podía equivocarse) e un afán consumista que me cruzaba os desconcertados cables, sobre todo desde que nunha viaxe me encheron o coche de todos os obxectos inimaxinables e nos fixeron regresar abafados entre bibelots, cerámicas, xerseis e mantas portugueses, embutidos e ata un xamón de Jabugo (tan só nos faltaban uns cantos churumbeles para completar o cadro). En Lisboa sufrimos unha intoxicación por empeñárense en cear nunha casa de comidas que saía no gurú dos xornais, e que a min me valeu catro días de retorzóns e paradas inevitables nos bares, atraentes ou non, que se me poñían a tiro. Arrastrounos por unha ardente Zafra a primeiras horas da tarde dun cálido día do mes de agosto porque non se podía alterar o horario elaborado polas súas espartanas e disciplinadas neuronas. E... moitos detalles máis que sería pesado contar. Eu tería pasado por todo iso sen protestar en exceso (aínda que o do xamón confeso que o levei fatal) se o home non tivese un trazo de carácter que me desborda: os celos. Se a súa titi e mais eu pasabamos unha hora falando, se nos tocabamos ou nos colliamos da man para cruzar unha rúa (dábame seguridade antes de poñer os oídos), primeiro palidecía, logo arrubiaba e remataba achegándose a nós para tomar posesión de quen só era súa e nada máis ca súa. A relación esmoreceu e rematou cando os alcumes 'cariñosos' de Stalin e O Mouro deixaron de facernos graza definitivamente. |
|
Cociñar Non son unha gran cociñeira; é máis, tardei en collerlle o gusto á cociña, supoño que por falta de tempo e de ganas. Agora que me sobran, atópolle ao proceso un aquel alquímico que me prace. Colles os ingredientes e vas mesturando un chisco de ourego por aquí, un airiño de cilantro por alá, pirixel en cantidade, romeu ou tomiño a discreción, unhas frebiñas de azafrán..., coma se estiveses elaborando unha apócema máxica sempre revitalizadora. Hoxe hai un deses pratos ao que lle cómpre tempo, ando de arriba abaixo pola escaleira para controlar o proceso e teño a sensación de que as pernas acabarán agradecéndome tanto exercicio. Por certo, o meu paseo matinal pola praia resultou delicioso; veremos dentro dun mes... |
|
|
Libro de libros Carrexo de aquí para alá un libro de Sergio Vila-Sanjuán, no que expón as interioridades do mundo editorial a través de máis de setecentas páxinas inzadas de curiosidades, anécdotas, escándalos, litixios e demais pelexas a dentadas deses preocupados homes de negocios. Se a longa distancia resulta sospeitoso ese universo, antes estrelado e agora escachado, na curta consegue quitarnos de vez o veo da inocencia e da inxenuidade. O lercherío, polo que se apreza, non é exclusivo de gremio ningún. |
|
