31.1.05
|
Aprendín a escribir a máquina cun vello método que andaba pola casa de meus pais e unha olivetti de finais dos sesenta; acometín a tarefa como o facía todo daquela: cun tesón abondo teimudo, compulsivo case. Cumpría repetir exercicios até memorizar o teclado e conseguir que os dedos se dirixisen sen pensar á letra correspondente; usaba folios escritos por unha cara, sobres, follas de caderno e calquera papel que puidese meter no carro. Practicaba cada día hora e media e as fins de semana,dúas ou tres, até que manexei os dez dedos con soltura; iso si, fracasaron os meus intentos de escribir sen mirar as teclas e aínda hoxe conservo ese costume, máis ca nada para non correr riscos inútiles.
Urxencia
Recibo un correo que reproduzo a seguir: Difunde por favor:¡¡¡han llegado POCAS FIRMAS!!! El Tribunal Supremo de Nigeria ha ratificado la sentencia de muerte por lapidación de AMINA, y solamente ha retrasado la ejecución en dos meses para despedirse de su bebé. Transcurrido ese término será enterrada hasta el cuello y será apedreada a menos que una avalancha de firmas consiga disuadir a las autoridades nigerianas. Amnistía Internacional pide tu apoyo a través de tu firma en su página web. Mediante una campaña de firmas como esta se salvó otra mujer en el pasado, Safiya, en la misma situación. Parece que por AMINA han recibido poquísimas firmas. Contacta enseguida y firma por AMINA. No pienses que no sirve de nada; a la otra mujer le salvó la vida. Haz circular este mensaje entre las personas que sabes son sensibles a esta amenaza de muerte horrible. Por favor, no dejes de hacerlo. Gracias. |
|
|
Segundo B, púxoseme cara de preocupación; segundo eu, semello un coello co fociño inchado. A operación dental foi ben, porteime como unha campiona, tanto que os operadores me deron as grazas ao rematar de coser a enxiva por terlles permitido traballar sen interrupcións. Fixeron fotos do proceso e pretenden amosarmas; coido que os vou decepcionar, porque non me atrae nada ver ese tipo de imaxes.
|
|
Cea e conversa Chega Cesare a punto para a cea: un ollomol ao forno con setas, allo picado, rodas de cebola, dados de pataca e medias lúas de cabaza, acompañado dun viño moi semellante a este. Os dous homes encaran a sobremesa con chopos de licor café até que os bocexos do convidado nos indican que son as tres da mañá e cómpre durmir; non é caso que marche para Lisboa sen repararse un chisco de tanta trasfega. Aínda me duran os efectos do cóctel de emocións experimentado nestes dous últimos días. Bicos, apertas, cambios de impresións, sinaturas ante notario, estrepitosa caída na bañeira do hotel e a noticia de que outro fillo da miña imaxinación verá a luz pública dentro dun par de meses conseguen converterme nun axóuxere atolado incapaz de acougar un segundo. Desbócase a tecedora de plans e xa me vexo na cervexaría que inspirou a novela facendo a presentación entre botellas de marcas exóticas e nacionais, rodeada de amigos, en familia. Mais polo momento estamos aquí e agora. Mañá, a operación dental; nuns días, o Cromagnon acometerá a obra de reparación; entre mans, proxectos que avanzan e retroceden ao ritmo de arroutadas imprevisibles. Necesito vagar; pídemo este meu dorido corpo. |
|
|
Miserias humanas 
O luns vanme facer unha apicectomía nun incisivo central que leva dándome a lata desde hai máis de vinte e cinco anos. O máis probable é que me acaben realizando un implante, xa que non confían en que quede óso abondo para conservar a miña raíz. En abstracto a cousa non ten maior importancia, unha pequena cirurxía -como din eles- e listo; en concreto, cómpre ter en conta o medo do paciente (non esquezamos que é libre), os nervios, a súa tendencia a desencaixar a queixada se ten aberta a boca durante algún tempo, a sensación de afogar con tantos obxectos aí metidos, e unha serie de detalliños máis que, repito, carecen de importancia. ¿Por que será, entón, que me bate o corazón coma un tambor só de pensalo? |
|
O
|
|
Xordos: manual de uso I Os xordos temos tendencia ao illamento, non por misantropía, senón pola inseguridade que nos provoca a deficiencia. Dirixirse a nós dándonos as costas ou de medio lado é a mellor maneira de conseguir que amosemos a nosa grosaría non respondendo e que continuemos co que levabamos entre mans coma se oísemos chover. De entrada, e como mandan os bos modais, cómpre falarnos mirándonos á cara (aínda que sexamos feos ou moi feos), para que percibamos o máis claramente posible o movemento dos beizos. Se non se trata dun xordo total, non está de máis alzar a voz un chisco e vocalizar; os foguetes tipo mil-palabras-por-minuto farían ben en moderar a velocidade, tan perseguida nestes tempos; de nada vale atrapallarse se de verdade se pretende una comunicación efectiva. De o xordo conservar os nervios auditivos en regular estado, non ser coqueto e usar audífonos, non hai que berrarlle en exceso, pois é peor o remedio cá enfermidade; os audífonos actuais son máquinas de precisión nas que se programan as frecuencias baixas, medias e altas de xeito independente co fin de lograr unha audición o más semellante á natural. Semellante só, imposible igual. Abonda o tubo de escape dunha moto, unha súpeta aglomeración de xente ou a sirena dunha ambulancia para que decidan contrarrestar a molestia baixando a percepción sen previo aviso; o usuario pode tardar uns minutos en recuperarse do baile auditivo, mais queda desconcertado e molesto algún tempo máis. A min, en particular, atácanme tamén os nervios. Acotío os nosos oídos padecen doenzas colaterais (dores, asubíos, ruídos varios e imprecisos...), así que paciencia e comprensión resultan boas aliadas en calquera conversa connosco. O cariño nunca sobra no trato entre humanos; os xordos agradecemos a delicadeza -non a mágoa-, que non nos traten coma a imbéciles (hai xordos moi listos; Edison, Goya ou Beethoven poden servirnos) e que non nos estean fitando os aparellos auditivos sen afastar a vista, por moi rechamantes que resulten; a discreción e os bos modais -repito- soen ser excelentes conselleiros. |
|
|
Fochicando 
Estou que non me colle un gran de millo no cu de tanto fochicar no meu novo xoguetiño. O libro de instrucións é tan groso que mete algo de medo, mais por unha vez, e sen que sirva de precedente, as indicacións son claras -case para parvos, diría eu-, sen demasiados erros de redacción e detalladas. Despois de percorrer camiñando a cidade de punta a punta durante unha hora, atopamos pechada a tenda onde quería mercala, así que rematamos ao meu pesar nun dos peores antros de consumo que no mundo hai. Íanseme os ollos detrás das réflex, o mesmo B as sinalaba sabendo que me perden, mais a sensatez impúxose. ¿Para que quero outra réflex se non a podo manexar ben nin cargar enriba sen axudante? Esta é pequena, lixeira, doada de transportar nun peto ou na man e espero afacerme axiña aos seus recursos. Míroa, remíroa, tócoa, acaríñoa e imaxino en qué se converterán os paseos canda ela, recuperarei o xeito de ollar con atención fixándome en miudezas coas que voltar á casa, para logo seleccionar, escoller, amosar quizais... Cando iamos de volta ao aparcadoiro, unha marea de cabezas avanzaba en ondas cara a nós e, de súpeto, un trebón de vitalidade detivo os nosos pasos: era Descalza acompañada de Ciberernesto, mais novo do que coidaba. Conversa rápida no medio desa arteria urbana chamada Urzáiz, desexos de sentar ante un té e conversar devagar, atordamento debido ao ruído e á masa humana e unha fame crecente leváronnos a unha despedida un chisco apresurada. Descalza está máis guapa do que lembraba, que xa é dicir, e Ciberernesto ten esas perfebas longas e curvadas que fan soñar; dentro quedáronme preguntas, curiosidades insatisfeitas e ganas, moitas ganas de máis. Por incrible que semelle, nas tres horas e pico que estivemos alí, tivemos catro encontros máis con coñecidos, tres deles de Auria. O mundo é un pano do nariz; prefiro non pensar qué papel nos corresponde a nós. |
|
|
|
Pasos 
O meu lado lémure semella querer espertar da súa letarxia, aínda que non me fío en exceso; rebuldeiro e brincador, amante da compañía, en ocasións sociable até meter medo, ten unha pega nada desprezable: como bo fedello é pouco constante. Polo momento, ofreceuse a colaborar cos donos da libraría na que onte mesmo recollín o dicionario de inglés que contribuirá á miña maior independencia. O proxecto consiste na organización dun concurso de relatos, sen límite de idade nin discriminación de lingua, co fin de darlle vidiña ao Val Miñor (como se lle faltase); falou antes de eu me decatar, mais non llo reprocho. Nos últimos tempos o meu lado moucho adquirira  demasiado protagonismo e necesitaba manifestarse se non quería languidecer de vez.
Levaba algúns meses con ganas de implicarme na vida da zona, servirlle de algo a alguén máis ca a min mesma e poñer os coñecementos que teño ao servizo dos outros. Polo menos sei elaborar bases de concursos sen consultar modelos, ler de xeito crítico e valorar un texto para ben e para mal, por algo fun xuíza ao meu pesar. O ofrecemento foi ben acollido -creo- por todas as partes, con promesas de chamadas telefónicas para continuarmos en contacto e poñérmonos á faena e, incluso, con algún sorriso esperanzado. Arestora, lémure e moucho andan enleados nunha das súas interminables conversas que non quero escoitar. Sei que rexouban sobre min e prefiro continuar ignorando qué opinan do tema. |
|
|
Sei Shonagon Pensaba falar deste libro, mais atopeime con que xa está -case- todo dito. Relaxoume moito. Grazas, Ferran, pola recomendación. Tardei un pouco, pero pagou a pena. |
|
|
|
Cánidos  A miña relación cos cánidos caracterizábase polo conflito: gustábanme esteticamente pero non soportaba que me viñesen uliscar nin me puxesen as patas enriba, por non citar ese costume inquietante de fitarte coa boca aberta deixando ver todos os dentes como o lobo da carapuchiña vermella.
Na casa dos meus sogros sempre houbo cans; a última adquisición, un setter irlandés do tamaño dun becerro pequeno, na súa mocidade atopou en min cheiros motivadores até o extremo de non saírme de enriba cada vez que me vía, con gran alarma pola miña parte, non pouco noxo (as babas, puaf) e unha crecente angustia que estourou o día en que, na súa ansia por demostrarme a súa adoración, case me viola. Unha graza, si, unha graza que me levou a non aparecer por aquela casa durante os dous anos seguintes, á espera de que o can madurase abondo para saberse comportar perante miña. Cheguei mesmo a usar a roupa de B os días previos a que el fose alí, por ver qué efecto suscitaban os recendos no bicho. A fobia foi esvaendo paseniño con gran forza de vontade e traballiños pola miña parte, medicación axeitada e elevadas doses de paciencia e amor por parte dos achegados. Agora manteño unha relación distante e equilibrada con el, aínda que el ás veces esquece que non é un cachorro manexable e pretende xogar aos seus oito anos coma se fose de xoguete e, claro, non hai maneira porque no seu entusiasmo tira contigo a pouco que baixes a garda. Ten tanta forza coma unha leoa. Chámase Rex. Segundo os datos que teño sobre as distintas razas, o que máis me atrae é o golden retriever, doado de educar, obediente e bo guía para os minusválidos, mais cunha pega importante: é carísimo. Por outro lado, coa cantidade de cans abandonados que agardan unha adopción consciente e sensata, bótame para atrás meter na caseta da casa seiscentos euros en forma de bóla peluda, por moi riquiña que sexa, e deixar na canceira algún co que me podería entender. Superado o medo cara a eses animais, agora descúbrome con auténtica ledicia pasando sen maiores problemas á beira dos meirandes -se vai o dono preto- ou rindo coas parvadas que fan algúns para chamar a atención. Cesare insiste en que non me viría mal a compañía dun, pero B persiste en que aínda non é o momento. (Casualidades da vida, o da foto chámase César). |
|
Onte pululaban grupos de mociñas intentando camiñar airosamente -sen excesivo éxito- sobre o calzado de tacóns vertixinosos que lles deixaran os Reis Magos. Seguro que de cativas non puideron practicar no corredor da casa derramándolle os zapatos a mamá, porque mamá calzaba, máis ben, algo
|
|
En
|
Coido que nunca conseguín pillar un caramelo dos que lanzaban á rapazallada os Reis Magos desde as carruaxes, con grave risco de deixar algún torto dun disparo atinado, pero encantábame ir velos desfilar primeiro cos curmáns e as nais, logo cos amigos e aínda máis logo con B. Nada que ver os nervios e a excitación da nenez coa leve ledicia posterior, mais os rituais son iso, rituais.
|
Ollos de saltón Recibo un correo de Cesare encabezado por un anda que tes un ollo de mal agoiro. En efecto, Will Eisner morreu hoxe. Tiña moitos anos, compartiu a súa arte e creou escola(s). Sospeito que a iso lle chaman unha vida plena. Cando menos, eu a homenaxe fíxenlla en vida. |
|
|
|
coa casa en condicións e aínda obrigo a outros a compartir este meu costume enviándolles ramos ou centros floridos.
Os xeranios, fieis a pesar dos escasos aloumiños que reciben, continúan vizosos renovándose sen cesar, coma se agochasen a chave do misterio vital. Non deixa de abraiarme que continúen no balcón -e con tantas ganas- despois dos varios trebóns que padeceron; xa me indicaran que eran moi resistentes.
A segunda tradición persoal é ordenar o caos da miña cova o derradeiro día dun ano ou o primeiro do seguinte, se cadra coa va esperanza de que esa actividade contribúa a converterme nunha persoa máis organizada; ademais, gústame percibir orde e concerto no meu redor: din que acouga o ánimo e serena o espírito.
