Resumo

O verán transcorreu entre visitas recibidas e executadas por diversos motivos, entre eles unha operación materna que saíu ben, e rematou cunha operación propia para meterlle unha placa e dez parafusos ao pulso que rompín o día da patroa de Ribeira, ao enredarme cos cables do ordenador e caer coma un saco de patacas. Hai un mes que me quitaron a escaiola e os puntos e desde entón ando atarefada no proceso de rehabilitar a mobilidade da articulación; ben, eu e a miña fisioterapeuta, cuxo aspecto non fai pensar en ningunha forza maligna da Natureza, pero...
A pesar de que a inmobilización forzosa só durou dezaoito días, abondaron para converter pulso e antebrazo nunha especie de estaca que non parecía miña. Aínda hoxe, tras un mes completo de exercicios e manipulacións, cando esperto polas mañás, teño a sensación de que un anaco de madeira ocupou o lugar do antebrazo. Amais diso, teño/temos que mover a cicatriz en todas as direccións para que o proceso non sufra atrasos indesexados e, en fin... Ninguén dixo que ía ser un camiño de rosas. E niso andamos.

Tempo de setas

Non coñecía a existencia dese virus que salta de xeito inopinado e comunica que o ordenador (este!) está bloqueado pola POLICÍA NACIONAL -nada menos- e indica que a multa de 100 € cómpre pagala mediante un proceso un tanto curioso.
Como son da vella garda, e non quero problemas coas forzas da orde pública, dirixinme decontado á comisaría para pedir explicacións. Así como comecei a falar, as dúas persoas que me atenderon saltaron ao mesmo tempo: iso é un virus que non ten nada que ver connosco. Vale, estupendo, que ben!
Tan amables foron que mesmo chamaron un compañeiro que me indicou como eliminalo. Ben é certo que logo fun pedir papas á tenda de informática onde se encargaron de todo, e todo incluíu varias horas porque o ordenador estaba invadido de elementos alleos ao sistema.
Sei que a indignación non serve de nada, pero non puiden evitar lembrar toda a parentela dos fillos de mala nai que se divirten -ou o que sexa- amolando honrados cidadáns que non se meten con ninguén. Porca miseria!

Avaría masiva

Por fin, despois de non entender que lle pasaba ao router, facerme cun novo, ver que tampouco funcionaba e desconectada do mundo, chamei a avarías de telefónica onde un amable operador, tras algúns intentos de arranxar a desfeita, me comunicou que se trataba dunha avaría masiva, que non era eu a única que tiña problemas e que o informaban que xa estaban intentando arranxala. Parece que se esmeraron, pero non me fío moito. Así que, meus amigos, estou de volta (polo momento).

Breve

De todos é sabido que cando hai unha tormenta deben deixarse desconectados os ordenadores. Eu sabíao. Avisáronme na tenda onde merquei este.
De todos é sabido que cómpre facer copias de seguridade de todo o que interese para non levar un desgusto se hai unha tormenta. Eu sabíao, pero non sempre fai un o que sabe.
A placa base do meu ordenador morreu por unha tormenta. E non, non tiña copia de seguridade de todo o que me interesaba. Por suposto, perdino todo, incluso as fotos de Dona.
Como moi ben di B, non hai que compunxirse polos imponderables que trae a vida, senón rectificar.